Gjëra që bëj kur humbas veten

Kur humbas veten, është si të jetosh në shtëpinë e dikujt tjetër për shumë kohë. Fillimisht e bën nga mirësia, pastaj nga zakoni, e në fund harron se ku është dera jote. 

Ky lloj çorientimi depërton ngadalë, në heshtje, derisa një ditë kupton se nuk ke qeshur për një kohë, nuk je ndjerë si vetvetja për një kohë, dhe personi me të cilin je..lëviz nëpër botë si i shpërqendruar, i mbistimuluar dhe i pagjumur. 

Nuk është ai apo ajo që mban mend që ishe. Ndalon t’u dërgosh mesazhe njerëzve. 

Thua gjëra të tilla si “jam mirë, thjesht i lodhur”, kur e vërteta është se nuk je as i sigurt se çfarë do të thotë më i lodhur sepse ke qenë duke punuar me zhurmën emocionale për javë të tëra. 

Dhe pjesa e frikshme është se askush nuk e vëren. E ke stërvitur veten të funksionosh përmes saj. Të dukesh shumë funksional edhe kur bota jote e brendshme po shembet.

Kjo vete është ajo që harron të dëgjojë muzikë. Që mendon shumë për mesazhet, aq sa nuk i dërgon kurrë. Që mbush heshtjen me zhurmë, vetëm për të shmangur të rri me mendimet. 

Dhe gjithmonë fillon në të njëjtën mënyrë: I them vetes se jam "thjesht në një fazë të çuditshme" dhe përpiqem ta kaloj. Por shtytja e bën më keq. Shtytja më zhduk edhe më tej. Kështu që në vend të kësaj, kam mësuar të ndalem. Të kap veten në mes të rrjedhës së mendimeve. Të bëj gjëra ..gjëra të vogla, specifike, të qeta personale ..që më ndihmojnë të kujtoj përsëri se kush jam.

Kjo është ajo listë me gjëra që bëj kur humbas veten

1. Ndërroj rrobat
2. Shkruaj diçka
3. Gjej një fjali
4. Fshij gjërat që më bëjnë të harroj si të dua
5. Gatuaj diçka me duart e mia
6. Dëgjoj lista të vjetra këngësh
7. Rri në heshtje
8. Telefonoj dikë
9. Dal jashtë
10. Bëj një plan të vogël

1. Ndërroj rrobat

Ndërroj rrobat. Jo për të shkuar diku. Vetëm për t’u kthyer në vetvete.

Ndonjëherë problemi nuk është i thellë, është thjesht se kam veshur të njëjtën këmishë për shumë kohë dhe kjo ka marrë shumë nga energjia ime e ndenjur. 

Ndërrimi i rrobave, më kujton se jam një person me një trup. Jo vetëm një kokë që lundron nëpër skeda emocionale. 

Ndonjëherë vë parfum vetëm për të larë enët. Jo për t’u ndjerë bukur, për t’u ndjerë e ankoruar në tokë.

2. Shkruaj diçka

Unë shkruaj në ditar, por jo për të reflektuar. Unë shkruaj në ditar për të dëgjuar veten duke menduar përsëri.

Kur po humbas veten, mendimet e mia ndalojnë së tingëlluari si të miat. 

Ato tingëllojnë si përmbajtje e huazuar.

• Opinione që kam mbledhur në mediat sociale. 
• Jehona bisedash me të cilat as nuk pajtohem. 

Kështu që hap një fletore dhe shkruaj, derisa të dukem përsëri njerëzore. 

Jo poetike, jo produktive, thjesht e sinqertë. Thjesht… reale..psh, “ndihem çuditshëm”, e ndjekur nga “nuk dua të bëj asgjë”, e ndjekur nga “ndoshta kam nevojë për më shumë ecje”. 

Kjo ka rëndësi. Kështu e gjej rrugën time drejt qartësisë.

3. Gjej një fjali

Kur gjithçka ndihet e turbullt, zgjedh një fjali për ta mbajtur për ditën. 

Diçka që e kam nënvizuar në një libër ose e kam dëgjuar rastësisht në një podcast ose e kam shkruar në një shënim të vjetër. 

Jo një citat që tingëllon i mençur. Një fjali që tingëllon e vërtetë. 

Dhe e mbaj si një meze të vogël emocionale. Si: “asgjë nuk ka rëndësi, por edhe gjithçka ka rëndësi”. 

Çfarëdo që funksionon.

4. Fshij gjërat që më bëjnë të harroj si të dua

Kur nuk mund të them më se çfarë dua, e di që kam konsumuar shumë. 

• Shumë këshilla. 
• Shumë rutina estetike. 
• Shumë propagandë produktiviteti e maskuar si kujdes për veten. 

Kështu që bëj një detoksifikim dixhital pa e quajtur kështu. 

Hesht. Nuk ndjek më. Shkyçem për 48 orë. E lë trurin tim të mërzitet përsëri. Mërzia është e sinqertë. Të tregon se çfarë dëshiron në të vërtetë, jo vetëm çfarë është në trend.

5. Gatuaj diçka me duart e mia

Grij qepën. Ziej orizin. Qëroj kastravecat. 

Ka diçka në përqendrimin e vëmendjes në diçka që nuk kërkon asgjë prej teje përveç durimit dhe kripës. 

Nuk luaj muzikë. 

Nuk bëj shumë gjëra njëkohësisht. 

Gatuaj sikur po përpiqem të kujtoj se çfarë shije ka paqja.

6. Dëgjoj lista të vjetra këngësh

Jo të reja. Jo të kuruara. Të vjetra. 

Ato gjatë shkollës së mesme ose ato që kam luajtur vazhdimisht gjatë udhëtimit për në punë. 

Jo sepse dua ta rijetoj të kaluarën, por sepse ndonjëherë versionet e vjetra kishin shije më të mirë në atë që më shëroi. Dhe lanë pas kolona zanore të vogla si provë.

7. Rri në heshtje

Rri në heshtje në makinë pa ngarë askund. Mbyll dyert. Mbështet sediljen. Dhe thjesht… ekzistoj. Për të mos menduar. Për të mos përpunuar. Thjesht për të qenë. 

Makina bëhet një rezervuar i përkohshëm privimi ndijor që mban erë kafeje të derdhur dhe vaniljeje. 

Është vendi im i preferuar për të qenë anonim, madje edhe për veten time.
Aty pranoj të humbas veten për pak..

8. Telefonoj dikë

Telefonoj dikë dhe i them "Jam në një humor të çuditshëm, thjesht më fol."

Jo “a mund të shfryhem.” 

Jo “a mund të shpjegoj”. thjesht “a mund ta mbushësh ajrin me zërin tënd që i imi të kujtojë si të kthehet?” 

Njerëzit më të mirë për këtë janë ata që nuk kërkojnë kontekst. 

Ata do t’ju tregojnë se çfarë bëri macja e tyre këtë mëngjes ose do të ankohen për koston e qumështit. Funksionon..çdo herë.

9. Dal jashtë

Unë dal jashtë pa u përpjekur ta shndërroj në një moment..

Asnjë foto. As ndjekje hapash. As podkaste. Vetëm një shëtitje që nuk duhet të jetë një shqetësim mendor.

Shëtitja e 1-rë. Një trotuar që nuk ka pse të jetë romantik. 

Unë thjesht e lë ajrin të prekë lëkurën time dhe të më kujtojë se ekzistoj jashtë mendimeve të mia.

10. Bëj një plan të vogël

Një plan që thjesht thotë: "Në orën 4 pasdite, do të bësh një pije të nxehtë dhe do të ulesh në dysheme.

Asgjë transformuese. Asgjë madhështore. 

Sepse ndonjëherë, mes gjithë zhurmës, humbas veten brenda përpjekjes për të bërë shumë,
kur mjafton të rikthehem tek e thjeshta për të qenë mirë.

Një fjalë e fundit

Nuk po them se kjo listë do të kurojë mjegullën tënde ekzistenciale ose do të zgjidhë zhvendosjen tënde emocionale. 

Po them se ndonjëherë ritualet më të buta kanë më shumë fuqi. Jo sepse janë mbresëlënëse, por sepse të kujtojnë se kush je pa pasur nevojë të performosh. 

Dhe kur ndjej se po humbas veten, ky është i vetmi lloj shërimi që funksionon, lloji që nuk të kërkon të bëhesh dikush i ri, por të kthen butësisht te personi që ke qenë gjithmonë.

Nëse kjo ju duk si shoqëri bashkë, mund t’i bashkoheni kavanozit të biskotave këtu. Unë shkruaj kështu çdo ditë, vetëm pak me më shumë terma psikologjik.