Biseda që nuk largohet nga mendja – psikologjia pas saj

Disa biseda mbarojnë kohë më parë, por mbeten të bllokuara në kokën tënde.

E gjen veten duke riluajtur atë që the, atë që thanë ato, atë që duhej të kishe thënë. Kjo gjë të sillet në mendje kur je në dush, duke ecur në punë apo duke u përpjekur të flesh gjumë. Vazhdimisht e vazhdimisht.

Një nga sfidat më të mëdha është ndjenja e pamundësisë për ta lënë mendjen të qetë.

Pse biseda sillet në kokë papushim?
Kur reflektimi ndihmon dhe kur dhemb?
Tensioni i pazgjidhur = Nevoja të pashprehura
Thyerja e ciklit: Nga përtypja në zgjidhje
Ushtrimi i qartësisë me dy kolona

1. Pse biseda sillet në kokë papushim?

Ne, psikologët, e shohim përtypjen e mendimeve si një fokus të përsëritur tek shkaqet dhe pasojat e asaj që ju shqetëson. Në këtë mënyrë, mendja përqendrohet më pak tek zgjidhjet dhe më shumë tek ajo që ndodhi.

Shembull:

Një përplasje e pakëndshme me dikë, një takim që nuk shkoi siç duhet, ose një konflikt i vogël mund të mbetet në mendje më gjatë se sa e prisnit.

Mendja e riluan këtë situatë, duke u përqendruar te ajo që ndodhi dhe te ajo që mund të kishte ndodhur. Kjo është arsyeja pse disa biseda ose situata ngjiten kaq fort në kujtesë.

Problemi është se, kur nuk ka asnjë rrugë për shprehje ose mbyllje, ky lak mund të bëhet emocionalisht shterues.

Njerëzit që ngecin; zakonisht janë në një nga këto dyja:

ata që janë aq të identifikuar me emocionet e tyre të vështira sa ngrijnë
ata që i anashkalojnë plotësisht emocionet e tyre, duke nxituar “thjesht ta rregullojnë”

2. Kur reflektimi ndihmon dhe kur dhemb?

Jo çdo reflektim është i keq.

Ndonjëherë, riprodhimi i një bisede mund t’ju ndihmojë të fitoni qartësi. Ju jep një shans për të reflektuar mbi atë që kishte rëndësi për ju, çfarë ndihej keq dhe çfarë mund të dëshironi të bëni ndryshe herën tjetër.

Në këtë mënyrë, reflektimi mund të shërbejë për një qëllim. Bëhet një formë e përpunimit emocional ose zgjidhjes së problemeve.

Bëhet i padobishëm kur shndërrohet në mendime përsëritëse, pasive që ju mbajnë të bllokuar në të njëjtën lak pa njohuri të reja.

Shpesh tingëllon si:

“Pse e thashë këtë?”
“Çfarë kam unë?”
“Duhej ta kisha trajtuar më mirë.”

Këto mendime nuk sjellin zgjidhje. Ato thjesht përforcojnë turpin ose keqardhjen.

Reflektimi është i dobishëm kur çon në njohuri ose veprim.

Është i dëmshëm kur çon në vetëfajësim ose paralizë.

Qëllimi nuk është të mbyllni mendimet tuaja, është t’i ridrejtoni ato drejt diçkaje të dobishme, diçkaje që ju ndihmon të kuptoni veten në vend që ta ndëshkoni.

3. Tensioni i pazgjidhur = Nevoja të pashprehura

Kur biseda qëndron në mendjen tuaj, rrallë ka të bëjë vetëm me fjalët që u thanë. Më shpesh, ka të bëjë me:

nevojën që nuk u plotësua
kufirin që u kalua
frikën që mund të keni për humbjen dhe emocionet e njerëzve të tjerë
pjesën tuaj që ndihej e padukshme, e shpërfillur ose e refuzuar.

Nevojat e paplotësuara

Tensioni i pazgjidhur zakonisht është një sinjal nga sistemi juaj se diçka e rëndësishme nuk u pranua.

Psikologu Marshall Rosenberg, në punën e tij mbi ‘Komunikimin Jo të Dhunshëm’, theksoi se shumica e konflikteve rrjedhin nga nevojat universale njerëzore të paplotësuara, të tilla si respekti, autonomia ose siguria emocionale.

Kur reflektojmë, shpesh përpiqemi t'i japim kuptim këtij boshllëku: 
të përmbushim në mënyrë retroaktive një nevojë, përmes fantazisë. 

Por nëse nuk e njohim se cila ishte ajo nevojë, mbetemi të bllokuar.

Nuk ka të bëjë me të qenit “shumë i ndjeshëm”.

Ka të bëjë me trupin tuaj që interpreton shpërfilljen ose shkëputjen si një kërcënim për ndjenjën tuaj të sigurisë së vetes ose të marrëdhënies.

Pra, në vend që të pyesni: “Pse mendoj pa pushim për këtë?”, provoni të pyesni: “Cila pjesë e imja nuk u ndje e parë?”

Sistemi nervor nuk merret me logjikën por me sigurinë

Sistemi nervor e sheh çdo tension të pazgjidhur si një sinjal rreziku.

Kur diçka mbetet e pazgjidhur, trupi juaj e percepton si kërcënim për ndjenjën e sigurisë, për identitetin ose për lidhjet tuaja me të tjerët. Kjo është arsyeja pse ndonjëherë ndiheni të mbingarkuar, edhe kur situata ka kaluar dhe dehja emocionale zgjat.

Në mungesë të mbylljes së bisedës, sistemi nervor mbetet i aktivizuar.

4. Thyerja e ciklit: Nga përtypja në zgjidhje

Përtypja ndihet urgjente sepse truri juaj po përpiqet të zgjidhë diçka që ende ndihet e paplotë. Por e vërteta është se shumica e gjendjve emocionale nuk kanë nevojë të zgjidhen. Ato duhet të shihen.

Kalimi nga spiralja në vetëdije nuk ka të bëjë me gjetjen e rikthimit të përsosur ose rishkrimin e së kaluarës. Ka të bëjë me ngadalësimin e mjaftueshëm për të vënë re se çfarë po mbron, shmang ose dëshiron ky lak mendor.

Përdorni këto pyetje si pika hyrëse:

Çfarë do të doja të kisha thënë?
- Kjo ndihmon të emërtoni të vërtetën që ju ishte ngecur në fyt. Nuk ka të bëjë me faktin për të ndryshuar të shkuarën. Ka të bëjë me dëgjimin e zërit tënd.

Çfarë emocioni po shmang duke e përsëritur këtë?
- Ndonjëherë ne spiralizohemi intelektualisht në mënyrë që të mos kemi nevojë të ndihemi emocionalisht. Përtypja mund të jetë një shpërqendrim nga pikëllimi, zemërimi, turpi ose zhgënjimi.

A ka të bëjë me këtë moment, apo ka të bëjë me një model të njohur?
- Shumë nga reagimet tona të forta emocionale kanë më pak të bëjnë me atë që ka ndodhur dhe më shumë me atë që na kujton. Një plagë nga e kaluara që nuk është shëruar, një rol që jemi lodhur ta luajmë, ose një pjesë e jona që vazhdon të shpërfillet.

Nuk ke nevojë të kthehesh prapa dhe ta rregullosh. Duhet të dëgjosh se çfarë doli në sipërfaqe.

5. Ushtrimi i qartësisë me dy kolona

Kjo është një mënyrë e thjeshtë, por e fuqishme për të deshifruar përsëritjen tuaj emocionale.

Në anën e majtë, shkruani gjithçka që po përsëritni mendërisht:

Fraza
Gjuhë trupi
Mendime që nuk mund t’i lini të shkojnë.

Në anën e djathtë, përgjigjuni këtyre pyetjeve për secilën pikë:

Çfarë më bëri të ndiej kjo?
Çfarë nevoje ose vlere imja u ndje e injoruar ose e shkelur?
Çfarë do të kisha nevojë në atë moment për t’u ndjerë e parë ose e mbështetur?

Në fund të faqes, shkruani një fjali që përmbledh mesazhin kryesor që mendja juaj po përpiqet të përcjellë. 

Për shembull: "Doja të ndihesha i respektuar." Ose "Kisha frikë se mos keqkuptohesha përsëri."

Ky proces e shndërron zhurmën e paqartë emocionale në një kuptim.

Ju ndihmon të kaloni nga gjykimi "Pse nuk mund ta lë të shkojë?" në dhembshuri "Sigurisht që kjo më dhemb sepse preku diçka tek unë".

Përmbledhje

Kur mendja ju kthehet vazhdimisht tek ajo biseda, zakonisht është sepse diçka brenda saj ka mbetur e pazgjidhur.

Shpesh është fjala që nuk guxuat ta thoshit kur dikush ju bëri keq, një pyetje që mbeti pa përgjigje ose një ndjenjë frustrimi që e mbajtët brenda vetes.

Si rezultat, kur pushoni së pyeturi “si ta harroj këtë?” dhe nisni të shqyrtoni se çfarë mesazhi fsheh kjo përvojë, gjërat marrin një drejtim tjetër.